Mijn auto historie

De enige betaalbare diesel voor 160 km per dag: langzaam, gevaarlijk langzaam. Na een paar weken een lekke kop.

Groter, degelijker, veiliger en Duits. Hiermee begon het sleutelen: voortaan al het onderhoud zelf.

Klein, licht en pittig, met Abarth-wieltjes en een grote sportuitlaat die er bij aankomst al af viel.

De “GTI” bleek een Amerikaanse uitvoering met ruim 360.000 km. Na een jaar sleutelen toch de auto die ik wilde.

Gekocht voor de prijs van een krat bier, na een half krat matzwart geverfd. Anderhalf jaar een prima uitleenauto.

Twee Mini’s tegelijk: een met goed interieur en motor, een met een goede koets. Engelse maten maakten het snel minder leuk.

Een achterwielaandrijver voor 99 euro om met een smile de winter door te komen. Twee jaar rondgecrossed.

Een gast op de oprit: de buggy van Tim, eerst met een Subaru-motor, later weer met een Keverblok.

Een zes-in-lijn voor de winter, haaks op nat wegdek. Zelfs een rondje Nordschleife mee gereden.

De racer van Dennis, ontdaan van alle overbodige gewicht: slap geveerd en serieus vermogen. Gevaarlijk, maar zeer gaaf.

Een oldtimer-Golf 1 van een collega voor 150 euro. Moeten verkopen na het verlies van mijn baan; achteraf spijt van.

De ultieme compromis: snelweg door de week, circuit in het weekend. Spax-onderstel en 15″ BBS. Wat mis ik die.

Achterwielaandrijving, cabrio, technisch simpel en vooral leuk om te rijden: daar voldeed alleen een MX-5 aan.

Met een kleine op komst: een degelijke diesel met ruimte voor kinderzitjes. Geen dag spijt van gehad.

Met spoed gekocht toen de distributieriem van de zwarte Focus tandjes verloor: een blauwe Futura uit 2004.

Een kilometervreter in bijzonder nette staat, eerste eigenaar. Door Corona werden het er veel minder; na zes jaar te koop.

Zonnepanelen, thuiswerken en zelden grote afstanden: de stap naar elektrisch. Grijs, 19 inch en een trekhaak.